"จะไม่กินของมัน แกงกะทิก็ไม่ได้ เนื้อสัตว์ก็เลิก ชอบกินแตงกวาลูกใหญ่ๆผัดกับไข่ มะระ

ผัดไข่ ผักบุ้งนี่กินได้ทุกวันไม่มีเบื่อ เบิร์ดว่าคนเราต้องรู้จักเลือก ถ้าเลือกสิ่งที่ไม่เป็นพิษ

ให้กับตนเองและผู้อื่นได้นั่นแหละดีที่สุด"

เจ้านายน้อย ไม่เอา อย่าลงมา เดี๋ยวผิวเสียหมด (หัวเราะสนุก)

ไปแอบปิ๊งอะไรที่นนั่นเข้าหรือเปล่าคะ

ทุกอย่างเลย แถวนั้นเขาเรียกแม่ขะจาน อำเภอเวียงป่าเป้า มีทั้งวัดเล็กๆ หมู่บ้านเล็กๆ ซึ่งเป็นหมู่บ้านตัวอย่างที่ปลอดยาเสพติด ปลอดสิ่งไม่ดี ปลอดการทะเลาะเบาะแว้ง เวลามีคนตาย เขาก็จะช่วยกันด้วยฟืนคนละท่อน เป็นสังคมที่ให้ความรู้สึกว่าเป็นบ้านจริงๆ ที่ผ่านมาถึงแม้จะไปอยู่เมืองนอก ไม่ว่าจะประเทศไหนก็ตาม แต่มีความสุขอยู่แค่ก่อนหลับ พอตื่นขึ้นมาก็รู้ว่ามันไม่ใช่บ้านเรา ที่ตลกคือ พอซื้อที่ปั๊บ เซเว่นอีเลฟเว่นมา โทลล์เวย์มา เบิร์ดเลยต้องสัญญากับชาวบ้านไว้ว่าจะบำรุงรักษาให้ทุกอย่างเหมือนเดิม อย่างตามผนังวัดมีขี้ตะไคร่แบบที่ทางเหนือมีกัน เบิร์ดก็เรียนท่านเจ้าอาวาสว่า ปล่อยให้เป็นแบบนี้เถอะครับ เดี๋ยวเราจะช่วยกันดูแลรักษาให้เอง เบิร์ดและครอบครัวก็ถวายพระโมคคัลลาน์และพระสารีบุตร สร้างอาคารเรียนให้เด็ก เอาของไปแจกชาวบ้าน

อยู่ไปสักพักเริ่มรู้สึกว่ามันไม่ใช่ที่ที่จะพักแล้วสวยอย่างเดียวแล้ว เราน่าจะหาอะไรทำตามพระราชดำริ ก็เลยถามชาวบ้านว่าที่ตรงนั้นน่าจะทำอะไร เขาก็ว่าปลูกข้าวญี่ปุ่นส่งสิ มีคนมารับถึงที่ ราคาดีด้วย วันที่หว่านข้าววันแรก เบิร์ดก็ไปกับเขาด้วย จุดธูปไหว้ตามประเพณี ทำพิธีตามแบบชาวบ้านเลย พี่ชายชื่อพี่ปื้ด (เกรียงไกร แมคอินไตย์) ทำด้านเกษตรกรรม พี่อีกคน พี่หมู (ศุภชัย) เป็นคนสร้าง ตอนเก็บก็เช่นกัน ตั้งไม้ชึ้นมาอันหนึ่ง เอาไก่ต้มกับเหล้าวางเซ่น แล้วเข็นแม่ไปกลางนา ให้แม่โปรยข้าว พอรวงข้าวออก เบิร์ดก็ไปเก็บรวงข้าวไว้เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจว่า นี่นะ เมื่อก่อนเราไม่มีข้าวกิน แต่เดี๋ยวนี้เรามีที่ปลูกข้าวเองได้แล้ว

น่าภูมิใจมากเลยค่ะ

เบิร์ดว่าคนเรากว่าจะมีบ้านหลังหนึ่ง มันต้องอาศัยอะไรหลายๆ อย่าง ความรักเป็นสิ่งสำคัญมาก การให้ก็เป็นสิ่งที่สำคัญมาก ในการที่จะทำอะไรสักอย่าง เราต้องให้ เราต้องเชื่อในสิ่งที่เราจะทำ แล้วมันจะเกิดขึ้นได้ อย่างที่เบิร์ดตั้งใจว่าบ้านหลังนี้จะต้องเป็นที่ที่แม่ go inter อยากให้แม่หลง เพราะถึงเวลานี้โปรแกรมที่แม่รับรู้หรือสิ่งที่เข้ามากระทบแม่ เราจะไม่สามารถกรองได้เลยถ้าไม่ได้อยู่กับเขา สู้ให้แม่หลงไปเลยดีกว่า แต่แม่ก็ไม่ยอมหลง ยังมีความสุข ตกเย็นเบิร์ดก็ขับรถกอล์ฟพาแม่เข้าไปในหมู่บ้าน เข้าไปในวัด ไปนั่งทำสมาธิกันตอนกลางคืน บางทีก็เอาเสื่อไปปูกลางสนามหญ้า นอนมองดาว มองพระจันทร์ หอมกัน แล้วก็คุยกัน

ตอนนี้คุณแม่อยู่ที่โน่นถาวรเลยหรือคะ

จ้ะ เพราะที่นั่นมีโรงพยาบาลที่แม่จะล้างไตวันเว้นวันได้ ทุกวันนี้เบิร์ดพยายามห่อท่านเป็นสำลี จะว่าไปท่านก็เหมือนคอมพิวเตอร์แหละ แล้วแต่ว่าเราจะป้อนอะไรเข้าไป ถ้าเราป้อนสิ่งที่สวยงามท่านก็จะสวยงาม แต่ถ้าใครมีเรื่อง มีปัญหา แล้วเอาไปเล่าให้ฟัง คนแก่จะคิดมาก จะสิริรวมเรื่องตั้งแต่เช้าแล้วเอาไปคิดตอนนอน ทำให้นอนไม่หลับ ชีวิตเบิร์ดก็ที่สุดแล้วละ เหลือพระองค์เดียว เลยต้องพยายามจะวางฐานไว้ให้หมด ให้แม่ได้อยู่กับธรรมชาติมากๆ

ที่นั่นนอกจากจะปลูกข้าวแล้วยังปลูกลิ้นจี่ ลำไย กำลังคิดจะทำโรงงานเพื่อเอาผลผลิตจากชาวบ้าน พวกลำไย ลิ้นจี่มาป่นเป็นผงเพื่อส่งออกจีนหรือยุโรป จะได้เป็นเศรษฐกิจที่ครบวงจรของหมู่บ้าน เรียกว่าทำตามพระราชดำริของในหลวงท่านจริงๆ อย่างลำไยบ้านเรากินจนเบื่อเพราะร้อนใน แต่ว่าทางจีน ทางยุโรปเอาไปป่นเป็นผงชงดื่ม นอกจากจะหวานแล้ว ยังทำให้ข้างในอบอุ่นด้วย

นอกจากนี้ก็ปลูกดอกคำปู้จู้ (ดอกเบญจมาศ) เดือนที่แล้วเก็บได้ตั้ง 6 ตัน ถึงจะขายได้ราคาไม่มากนัก กิโลละสองบาทห้าสิบ ค่าเก็บก็หนึ่งบาทแล้ว แต่ว่าภูมิใจ มีความสุข ว่าที่ฝันเอาไว้ ตื่นเช้าขึ้นมามีแดดอุ่นๆ แม่สามารถเอาเท้าอัง

~ everyone "Love Bird" magazine ~

I hope you have a very happy with BBBirdMag

Copyright© BBBirdMag. All rights reserved.
The hosted by BBBird.com contact to Webmaster.